Dodano do koszyka

 

ZALOGUJ SIĘ





Nie masz jeszcze konta?

Aby robić u nas zakupy, musisz się zarejestrować i założyć konto klienta.


Załóż konto »
ISBN 978-83-65341-35-8
cena detaliczna: 34 zł
15 x 20 cm
oprawa miękka ze skrzydełkami
276 str.
kategoria wiekowa 13+
dodaj do koszyka
34 zł   30,60 zł

Pasztety, do boju!

tłumaczenie: Bożena Sęk
Przezabawna powieść drogi o dojrzewaniu i akceptacji siebie.
Francuska Młodzieżowa
Książka Roku 2015.

Odkąd w facebookowym głosowaniu przyznano im tytuły Złotego, Srebrnego i Brązowego Paszteta, Mireille, Astrid i Hakima są oficjalnie najbrzydszymi dziewczynami w szkole. Ale czy to znaczy, że mają siedzieć i płakać?

Właściwie to… tak właśnie robią. Ale niezbyt długo. Bo wkrótce wpadają na lepszy pomysł: wsiadają na rowery i wyruszają na wielką wakacyjną wyprawę.
Kierunek: Paryż.
Cel: ściśle tajny.
Tak zaczyna się zwariowana podróż, która przyniesie bohaterkom mnóstwo przygód, straszliwe zakwasy, prawdziwą przyjaźń, a także… całkowicie niespodziewaną sławę.

 

We Francji powieść stała się bestsellerem i zdobyła szereg nagród, w tym tytuł Najlepszej Młodzieżowej Książki Roku 2015 oraz prestiżową Prix Sorcières. Została przeniesiona na scenę teatralną, trwają także prace nad jej ekranizacją.


 

Arcydzieło ciętego dowcipu… Książka, która dodaje skrzydeł.

„Télérama”

             

Radosna powieść, która zmusi was do śmiechu. Prawdziwa rozkosz.

„Le Monde”

Wyróżnia się dowcipnym stylem, pełnym humoru wymierzonego w okrucieństwo, złośliwość i obsesję wyglądu fizycznego. Najpiękniejsza powieść sezonu.

„Elle”

Clémentine Beauvais to cudowny talent.

„Lire”

 


  No, wyniki są na fejsie: jestem Brązowym Pasztetem.
  Trochę słabo. Przez dwa lata miałam tytuł Złotego Paszteta i myślałam, że nikt mi go nie odbierze, a tu co? Figa.
  Sprawdziłam, kto zwyciężył. Jakaś nowa z pierwszej B; nie znam jej. Nazywa się Astrid Blomvall. Ma jasne włosy, dużo pryszczy i takiego zeza, że widać jej tylko połowę tęczówki, reszta chowa się pod powieką. Trudno się dziwić, że ją wybrali.
  Srebrnym Pasztetem została ta mała z pierwszej gimnazjum, Hakima Idriss. Fakt, ona też jest megabrzydka, ma czarny wąsik i potrójny podbródek; wygląda jak stara wydra.
  Słodziak Malo zamieścił komentarze pod zdjęciami osiemnastu kandydatek. Mnie zaszczycił takim tekstem:
  „Konkurencja była duża, ale dla mnie i tak Mireille Laplanche jest bezapelacyjnie królową Pasztetów. Na wieki będę miał w pamięci jej galaretowaty tyłek, obwisłe cycki, kartoflowaty podbródek i świńskie oczka”.
  Było już pod tym pełno lajków (78).
  Dodałam swojego (79).
  Następnie zeszłam do jadalni i oznajmiłam mamie:
  — W tym roku mam Brązowego Paszteta!
  — Aha. I co, powinnam ci może pogratulować?
  — Bo ja wiem? Wolałabyś, żebym dalej była Złotym?
  — Wolałabym, żebyś w ogóle nigdy nie była wybierana.
  — Było nie iść do łóżka z takim obrzydliwym staruchem.
  — Nie wyrażaj się źle o ojcu.
  — Nie można wykluczyć, że byłby ze mnie dumny.
  — Nie byłby dumny.
  — Napiszę do niego.
  — Nie pisz.
  — „Kochany Tatusiu, na zakończenie roku szkolnego Twoja ukochana córeczka zdobyła tytuł Brązowego Paszteta Zespołu Szkół Ogólnokształcących imienia Marie Darrieussecq w Bourg-en-Bresse. Wielka szkoda, bo zwykle jest Złotym Pasztetem”.
  — Denerwujesz mnie, Mireille. — Mama spogląda na sufit i mówi do lampy Habitat: — Nie cierpię nastolatków.
  Mój ojciec jest pół Francuzem, pół Niemcem. W trosce o dyskrecję nazwijmy go Klaus von Strudel. To profesor paryskiej Sorbony, pisze książki filozoficzne. Był też promotorem mojej matki, kiedy robiła doktorat, i widać nieźle nią pokierował, bo zaszła w ciążę i stąd wzięłam się ja. Niestety, ich związek musiał pozostać tajemnicą! Bo Klaus był wtedy — zresztą dalej jest — mężem osoby o niesamowitym potencjale. Dowód? Ta osoba to od dwóch lat prezydentka naszej pięknej Francji. Dla niepoznaki będziemy ją nazywać Baracka Obamka.
  Baracka Obamka i Klaus von Strudel doczekali się trzech synów, czyli moich braci przyrodnich. Wszyscy noszą kretyńskie imiona greckich herosów, ale żeby ich rozróżnić, będę używała przydomków: Joël, Noël i Citroën.
  Z niejasnych dla mnie powodów mama wyjechała z Paryża, jak tylko się dowiedziała, że jest w ciąży; zdecydowała się zostać nauczycielką w liceum w Bourg-en-Bresse, stolicy departamentu Ain (numer 01). Wyszła za pana Philippe’a Dumonta, który jest dokładnie taki, jak wskazuje jego nijakie nazwisko.
  Mieszkamy sobie we trójkę w zadbanym domku z ogródkiem razem z psem Kiciusiem i kotem Kiribulem.
  Czy jestem w kontakcie z Klausem? Nie, bo nie odpisał na żaden mój list. Zamiast odpowiedzieć córce, do której się nie przyznaje, udziela wywiadów dla „Philosophie Magazine”. I mniej więcej raz na trzy lata płodzi traktat metafizyczny. Mama te książki kupuje i czyta, ja też czytam, chociaż ona mi mówi: „Nic z tego nie zrozumiesz, Mi-
reille, to trudne”. Mimo wszystko czytam każdą i czasem nawet coś tam do mnie dotrze.
  Klaus pisze takie na przykład rzeczy:
  „Za sprawą realizmu spekulatywnego ustanowiony został akt erekcyjny gmachu metafizyki zdekantyzowanej...”
  „Myśl Quentina Meillassoux wstrząsa współczesną metafizyką i narzuca jej orgastyczne spazmy…”
  „Nie dopuszczam wszakże nastania filozofii wykastrowanej z Platona i Kartezjusza…”
  Ja:
  — Straszny świntuch z tego Klausa.
  Mama:
  — Przestańże wreszcie! Po pierwsze on nie nazywa się Klaus, a po drugie nic nie rozumiesz, jego myśl jest rewolucyjna, ale ty tego nie zrozumiesz, nie możesz zrozumieć.
  — Mamo, on porównuje Platona i Kartezjusza do pary jąder.
  — Piętnaście lat! — jęczy moja matka. — Piętnaście lat… to naprawdę najgłupszy wiek na świecie!
  — O przepraszam, piętnaście i pół roku.
  Pierwszy list do Klausa wysłałam, gdy miałam osiem lat:


  Dzień dobry,
  dowiedziałam się od mamy (Patricii Laplanche), że Pan jest moim ojcem. Chciałabym się z Panem spotkać w Paryżu i zobaczyć [Joëla i Noëla]*. Chodzę do Szkoły Podstawowej Laurenta Gerry, mam dobre oceny i nauczyłam się czytać, jak miałam cztery lata.
  Do zobaczenia.
  Mireille Laplanche

* Citroëna wtedy jeszcze nie było na świecie.

  Drugi napisałam, kiedy miałam dwanaście lat:

  Szanowny Panie,
  nie odpisał Pan na mój poprzedni list. A fajnie by było dostać 
odpowiedź. Chodzę do pierwszej klasy gimnazjum w szkole Marie 
Darrieussecq. Jestem najlepszą uczennicą w klasie. Bardzo bym chciała się z Panem spotkać. W Paryżu albo gdzie indziej. Moja komórka to […].
  Pozdrawiam serdecznie.
  Mireille

  Ostatni napisałam trzy miesiące temu:

  [Klaus],
  jesteś moim ojcem. Wiesz o tym, bo oczywiście dostałeś moje dwa poprzednie listy. Widuję Cię w telewizji z [Baracką Obamką], [Joëlem, Noëlem] i [Citroënem]. I naprawdę świństwo mi robisz, 
że nie odpisujesz. Mam piętnaście lat, nie jestem głupia. A jeśli się boisz, że stoi za tym mama, to możesz się nie martwić. Przeczytałam wszystkie Twoje książki. Zadzwoń do mnie.
  Mireille

  Porażka za porażką porażkę pogania. Mama dobrze wie o ostatnim liście, bo zanim go wysłałam, poniewierał się na stole.

[Klaus von Strudel]
Pałac Elizejski
Paryż
Panie listonoszu, nie zwlekaj, ojcowska miłość nie chce czekać!

  — Bardzo śmieszne — powiedziała mama, kiedy to zobaczyła. — Bardzo śmieszne. Aleś mnie ubawiła, dziecko! Uśmiałam się do łez.
  — Uważasz, że powinniśmy pozwolić jej to wysłać? — zapytał Philippe Dumont z niepokojem (= wywinięta warga + skubanie guzików u mankietów).
  — Niech robi, co chce, to jej sposób, żeby zwrócić na siebie uwa-
gę — odparła mama. — I tak jej nie odpowie, więc to bez znaczenia.
  Philippe Dumont zawsze strasznie się smuci, że nie wypełnia luki, którą zostawił w moim życiu Klaus von Strudel. Zabiera mnie do kina, muzeów, kręgielni. Pozwala mi wyjadać krem kasztanowy ze słoika. Mawia: „Traktuj mnie jak swojego ojca, Mireille, jestem twoim ojcem!”. Ja zasłaniam buzię dłońmi i dudnię: „Huuuuf… huuuuf… jestem twoim ojjjjcem!”. A on wtedy się drze: „To mój dom, Mireille! Moja kanapa! Bądź łaskawa pamiętać, że mieszkasz u mnie”. W połowie to prawda, bo do mamy należy pół domu, tyle że nie spłaciła jeszcze swojej części kredytu (przez marną nauczycielską pensję), za to Philippe jest notariuszem i rotarianianem, co znaczy, że należy do Rotary.
  — Mamo, co to jest Rotary?
  — Klub dla ludzi takich jak Philippe, którzy wykonują różne zawody, spotykają się, dyskutują na rozmaite tematy, przedstawiają sobie nawzajem swoje dzieci.
  Philippe zabiera mnie ze sobą w celu pokazania kolegom.
  — Poznajcie Mireille, córkę Patricii.
  Rotarianie są za-chwy-ce-ni, że mogą uścisnąć dłoń Quasimoda nad kanapką z czerwonym kawiorem na bankiecie bożonarodze-
niowym. Kiedyś, miałam chyba z dziewięć lat, jakiś bystrzak zauważył:
  — Ta mała jest niezwykle podobna do tego filozofa, no wiecie…
  I tu zaświtała mi iskierka nadziei; popatrzyłam na gładko wygolonego gościa o twarzy czerwonej od trądziku i zaczęłam sobie powtarzać w myślach: „No powiedz to, powiedz, że jestem podobna do Klausa von Strudla, niech ludzie zaczną kombinować, niech skojarzą daty. Może jeśli całe Bourg-en-Bresse podpisze petycję, Klaus wreszcie przyzna, że jestem jego córką!”.
  Ale odezwała się jakaś pani:
  — Do Jeana-Paula Sartre’a?
  I gość kiwnął głową.
  — Właśnie! Do Jeana-Paula Sartre’a.
  — Komplement to raczej nie jest! — prychnęła pani.
  — Nie jest — zgodził się szczerze pan.
  Google ⇒ Jean-Paul Sartre ⇒ staruch z zezem brzydki jak noc. Chyba jeszcze gorszy niż Klaus.
  Następnego dnia rano oświadczyłam mamie:
  — Założę się, że jakbyś spotkała Sartre’a, wylądowałabyś w jego łóżku.
  — Chcesz oberwać?
  — Mówię tylko, że by ci pasował. Filozof, rewolucjonista z takich, co wymyślają wielkie teorie, i w ogóle… Mamuńciu, to komplement! Czemu o wszystko się obrażasz?
  — Czy ty w końcu zaczniesz mnie szanować? Nie sypiam z każdym, kto się napatoczy, czy jest filozofem, czy nie.
  — W każdym razie informuję, że on nie żyje. Jean-Paul Sartre umarł w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym. A ja się urodziłam milion lat później, więc na bank nie mógł być moim ojcem.
  — Potwierdzam — zgrzytnęła moja matka.
  Później przez dłuższą chwilę śpiewałam marsz pogrzebowy (tam-tam-tadam-taaam-tadam-tadam-tadam), żeby oddać hołd pamięci Jeana-Paula Sartre’a. Mama w końcu się zdenerwowała:
  — Ucisz się, Mireille, uszy puchną!
  I wtedy wyciągnęłam jeszcze coś, czego nie należało ruszać:
  — Mamuńciu, a wiesz, czego się dowiedziałam na historii? Że po drugiej wojnie wygolili głowy wszystkim Francuzkom, które spały z Niemcami. Pomyśl tylko, niewiele brakowało…
  Patrzyła na mnie i patrzyła, a ja przysięgłabym, że powtarza w myślach, co powiedziałam, ale nie dowierza. Trochę się przestraszyłam, mimo to dodałam dla jaj:
  — Dup i tracisz czub!
  Łup. Dostałam w dziób.
  — Marsz do swojego pokoju. Nie chcę cię widzieć na oczy.

  Nie mam pojęcia, czemu tak lubię grać matce na nerwach. Nie mam pojęcia, czemu wylałam do ubikacji całą butelkę perfum Flower by Kenzo, które Philippe Dumont wspaniałomyślnie podarował mi na urodziny —„Mireille, podziękowałaś Philippe’owi za perfumy, które wspaniałomyślnie podarował ci na urodziny?” — i specjalnie nie spuściłam wody, by do niego dotarło, że jego pięćdziesiąt cztery pachnące euro trafiło do kanalizacji.
  Nie mam pojęcia, czemu to wszystko robię, ale tak jest i już.

(ur. 1989)

Pisarka, wschodząca gwiazda francuskiej literatury młodzieżowej. Autorka kilkunastu książek dla młodych czytelników. Pisze po francusku i angielsku. Pasztety, do boju! sama przetłumaczyła na język angielski. Od ponad 10 lat mieszka w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończyła studia i obroniła doktorat poświęcony literaturze dziecięcej. Wykłada angielski i pedagogikę na uniwersytecie w Yorku.  

29,90 zł   26,90 zł
dodaj do koszyka
29,90 zł   26,90 zł
dodaj do koszyka
29,90 zł   26,90 zł
dodaj do koszyka
34,90 zł   31,40 zł
dodaj do koszyka